“ रामविलास मर्यो! ”

 “ रामविलास मर्यो! ”

गाउँभरि यो कुरा धुवा झै फैलियो। मानिस मुखामुख गर्न थाले। कुरोको चुरो निकाल्ने र नालिबेली खोज्ने एकातिर र आशुको लर्को बगाइरहेका र उराठ मुख लगाएका अर्कातिर थिए। समबेदना र श्रद्धाञ्जलीले उसको निष्क्रिय शरिर चलिरहेको थियो। उ मस्त निदाइरह्यो। एक लामो निद्रामा। उसको आमा आशुका बिरहले विलाप गरिरहेको थिइ “ए रामविलास! ए रामविलास! उठ्न रे, त किन उठ्दैनस।”

“ए तिमीहरु जाओ सब ! मेरो रामविलास अलि ढिलो उठ्छ। जाउ तिमीहरु! ” उसका विलापहरुले आक्रोश सग आफुलाई जोडिरहेका थिए। रिता मैया अबुझ थिइ। तर यति त उसले बुझिसकेकि थिइ कि रामविलास अब सधैंका लागि निदाएको थियो। उसको निन्द्रा अब कहिल्यै पुरा हुनेवाला थिएन। तर उ आमा हो अपुग सहि, तर प्रयास उ गरिरहेकि थिइ। उ अझ एक झिनो आशामा थिइ कि रामविलास उठ्ने छ र आफ्नो पुरानो एटलसको साइकल लिएर गाउको एक फन्को मार्ने छ । एकछिन चिया पसलमा रहेको गोरखा पत्रको पुरानो अखबार जुन चिया पसलले जलेबी लपेट्न राखेको थियो , कुरा कुरामा सुट्काउने छ र घर पुगेर त्यसमा भएको सामान्य ज्ञानका प्रश्नहरु उत्तर सहित आफ्नो कापीमा सार्ने छ, सबै काम सकेर उ फेरि साँझपख गाउ डुल्न जाने छ, तर यसपल्ट उ साइकल आगनमै छोडेर जाने छ , उ परवानीको घर भएर जाने छ, यहि बहानामा कि एक पटक उसलाइ हेर्ने सकोस।


तर रामविलास उठेन्। आगनमा बासको सैया उसलाइ लामो निन्द्राको आरामदायी सफर तर्फ डोर्याउन सजिदै थियो। विरहका आँशुहरु अञ्जुलीमा थापेर चारै तर्फ छरिदिए गंगाजल हुदो हो रिता मैयाको । तर फगत त्यो तृप्तिका छिटाहरुले नि टसमस भएन रामविलास। सायद उ उठ्न नचाहादो हो कि? नत्र रिता मैयाको विलापले उ कसो नउठ्दो हो? के यति अंहकारि थियो त्यो निन्द्रा उसको? के उ यति स्वार्थी थियो? !?!? सायद, सायद उसको स्वार्थ ठुलो थियो । सायद उसले जागर चलाएन। नत्र बिष्णुका आखा कपाउने विलाप रामविलासलाइ किन नउठाउदो हो ।


तर रामविलास उठेन। रिता ‌मैयाका हात समातेर उनलाइ रामविलास बाट टाढा लगियो। उसरी नै जसरी उनले रामविलासलाइ जन्म दिदा लगिएको थियो। किन खोसिएको थियो रामविलास? हरेक पटक उसकि आमा बाट! कयौं प्रश्न थिए , उत्तर कतै थिएनन्। 


रामविलासलाइ काधमा उठाइयो त्यसरी नै जसरी हरिहरले पहिलो पटक उठाएका थिए काधमा र ति हरेक पहिलोपटक जुन रामविलासले जियो , ति हरेक नया अनुभबमा हरिहरले काधमा उठाएका थिए। पहिलो पटक उसलाइ काधमा स्कुल लगेर गएका , पहिलो पटक उसलाइ जलेबी दुकानमा लगेका, पहिलो पटक घरमा रेडियो ल्याउदा एक काधमा रामविलास र अर्को काधमा रेडियो थियो उनको। ति हरेक पहिला अनुभवमा हरिहरले रामविलासलाइ काधमा उठाएका थिए। अनि यो पहिलो अनुभवमा पनि चार काधमा एक काध हरिहरकै थियो। उनको मानसपटलमा ति हरेक दिनहरु फन्को मार्न थाले। हरेक दिनहरु उनि एकपटक फेरि जिउन चाहादै थिए तर त्यहा केहि अनौठो थियो। हरेक पहिलो पटक जब हरिहर रामविलासलाइ काधमा उठाउथिए तब उनको चेहेरा‌मा खुशीले छाएको रौनकले उनलाइ अझ बढि सुन्दर बनाइदिन्थ्यो । तर अहिले हरिहर ज्यादै कुरुप देखिएका थिए। उनिले त्यो दिन सम्झिए जब रामविलास जन्मिएको थियो। पुरानो दाउराले लिपेको घरको पछाडिको कुनामा रहेको एक सानो कोठा जहा उ घ्याँ घ्याँ गरि रोइरहेको थियो उति बेला नै हर्षले बिस्मात भइ उनले रामविलासलाइ‌ काधमा उठाएर रितामैया देखि टाढा लगेका थिए। र त्यहि कुरा फेरि दोहोरिदै थियो। यसपटक हरिहर चाहेर पनि रामविलासलाइ रिता मैयाको कोखमा बसाउन सक्दैन थिए। रामविलासको त्यो बोझ उनको कोखले कसरी सहने?


समय बालुवा झै चिप्लियो । हिजो मात्र ताते ताते गर्दै डुल्ने रामविलास आज उसको बोलि केबल परिकल्पना रहेको थियो। उसको अस्तित्व केबल सम्झनाको कुममा अडिन पुग्यो र उ हिड्यो। उ हिडेको त निकै समय भइसकेको थियो तर उसको पार्थिव शरीर अझै त्यो मोहमा थियो कि उ फेरि जिओस। उ एकचोटी फेरि बुबाको काध चढेर घुमोस र आमाको हातको लड्डु लिएर गाउँभरिका साथि लाइ जिस्काउदै खाओस्। दिनभरि साथि सग गाउ डुलोस र साझ भरि किताबहरुमा लुटपुटियोस्। रामविलास अकल्पनीय थियो । उसको व्यवहार र व्यक्तित्व बच्चा जसै निर्मल थियो।‌ छल, कपट, कुन्ठा ति शब्दहरु नेपाली शब्दकोशमा छन भन्ने मात्र थाहा थियो तर वास्तविकतामा यिनिहरुको अर्थ उसले कहिल्यै बुझेन।


……$$…… एक लामो सुस्केरा शङ्ख बाट निस्कियो जुन अबेलाको सङ्केत जसरि खट्किन थाल्यो। रामविलासलाइ घरको आगनि, छिमेकको आगनि गर्दै चौबाटो बाट ढल्किदा सम्म रिता मैयाले दुरि बढे अनुसार आफ्नो स्वरको चर्काटहट बढाइन्। तर यति चर्को स्वर रामविलासको‌ कानमा कसरी परेन? नत्र आमाले विस्तारै “ए रामविलास ” भन्ने बित्तिकै तिनघर पर टिभि हेर्दै गरेको रामविलास तुरुन्त घर पुगिसक्थ्यो। तर उ त अझ टाढिदै थियो। साँचिकै, कोहि यसरी टाढिन्छन हाम्रो जिवनबाट कि तपाइ चाहेर नि भेट्न सक्नु हुदैँन, केबल दुरि बढेको देख्न सक्नुहुन्छ तर उसलाइ त फरक नै परेको थिएन। 


रामविलासले यस पल्ट गाउ मात्र छोडेको थिएन। उसले आफ्नो कोठामा भएका एक हुल सम्झना छोडेको थियो। उसले रामखेलावन, परशुराम, सुर्जित जस्ता घनिष्ठ साथी छोडेको थियो । अझ भन्ने हो भने उसले परवानीलाइ छोडेको थियो। 


परवानी रामविलास कि घनिष्ठ साथी हो । 



Part 

2…… still loading 


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Why Nepali Customers Ask “Last Price Kati Ho?” Even When the Price Is Fixed

Walk into almost any clothing shop in Nepal. You pick up a shirt, check the tag Rs. 2,500 try it on, it fits perfectly. You walk to the counter and, without really thinking, the words come out: “Last price kati ho?” The shopkeeper says, “Sir, 2,500 nai ho. Fixed price.” You still look at the shirt and try once more: “Ali milaidinu na.” Even after hearing the word fixed, many of us ask again. Why? It’s not always because we truly believe there’s a secret lower price waiting. Sometimes that is part of it. But mostly it’s habit, culture, a little distrust, and the quiet need to feel we didn’t just accept whatever number was written down. Most of us grew up in markets where the first price was never the final one. Vegetables, clothes, almost everything started with a number that both sides expected to move. You learned early that asking was normal, almost polite. That pattern stays in the body. So when you walk into a modern shop with clear tags, the mouth still asks before the mind fully ...
Read more

Why Do We Trust Expensive Products More? The Psychology of Price

You stand in the aisle looking at two bottles of the same kind of lotion. One costs eight dollars. The other costs twenty-eight. Same basic ingredients, far as you can tell. Yet the expensive one somehow feels safer, better, more worth trusting. You put the cheap one back without really thinking about it. This happens constantly. Higher price equals higher quality in our heads, even when the evidence is thin or missing. It’s not pure snobbery. It’s a mental shortcut that usually works well enough to stick around. When we don’t have time or expertise to judge something properly, price becomes a stand-in. Expensive often signals that more went into it—better materials, more skilled labor, stricter standards, or at least the confidence to charge that much. In a world full of choices and limited attention, that signal is useful. Most of the time the correlation holds just enough that our brains keep using it. There’s also the story we tell ourselves after the fact. Once you’ve paid more, i...
Read more

Why Do We Buy Things We Don't Need? The Psychology Behind Impulse Buying

You go in for milk. You come out with milk, a candle that smells like some forest you’ve never been to, a kitchen gadget you’ll use once and then bury in a drawer, and a shirt that’s basically the same as three you already own. Cart’s full. Wallet’s lighter. And that little voice starts up: Seriously? Again? We’ve all been there. Impulse buying isn’t some rare failure of willpower. It’s just what happens when a human brain meets a store (or a website) that’s been carefully designed to short-circuit the thoughtful part of us. The brain basically runs on two speeds. There’s the fast, emotional one that goes “Ooh, shiny / limited / on sale / feels good.” And there’s the slower one that does the math and asks whether you actually need another candle. Most impulse buys happen before the slow one even wakes up. Dopamine hits when you think about getting the thing, not when you finally own it. The purchase itself becomes the little reward. Ownership is almost an afterthought. Retailers know t...
Read more